Depresja endogenna – jej przyczyny i objawy depresji endogennej. Jak pomóc osobie chorej na depresję endogenną i czy ten rodzaj depresji da się wyleczyć? Depresja endogenna a inne rodzaje depresji reaktywnych.
Depresja endogenna to najbardziej typowa, można powiedzieć że klasyczna odmiana depresji. Przyczyny pojawienia się depresji endogennej nie są do końca znane, charakterystyczny jest jednak brak wyzwalającej depresję sytuacji zewnętrznej. Innymi słowy, depresja w reakcji na utratę bliskiej osoby, pracy, traumę – będzie depresją egzogenną. W depresji endogennej nie ma zaś wyraźnych przyczyn a objawy pojawiają się samoistnie. Z tego też powodu, leczenie depresji endogennej jest trudne i najczęściej, poza psychoterapią opierać się musi o leki. Depresja endogenna pojawiać się może w postaci rzutów – to znaczy że po wyleczeniu depresji i kilku latach karencji, pacjent może ponownie zapaść na depresję. Nawroty depresji endogennej mogą zdarzać się z różną częstotliwością. Brak pewności wyleczenia powoduje że depresje endogenne stają się najczęstszą przyczyną samobójstw. Prawie 15% osób z depresją endogenną odbiera sobie życie, a ludzi Ci stanowią większość samobójców.
Do najbardziej charakterystycznych objawów depresji endogennej należą:
Cechą dystynktywną przy depresji endogennej jest poprawa nastroju pacjenta pod wieczór. Te wahania nastroju w ramach doby, nie występują w innych formach depresji.
Starając się znaleźć przyczyny depresji endogennej, naukowcy i lekarze badali wiele czynników które mogą wpływać na powstanie choroby. Jednym z nich okazało się dziedziczenie. Dzieci których rodzic ma depresję endogenną mają zwiększone prawdopodobieństwo zachorowania o około 15%. Przy dwóch rodzicach, ryzyko to rośnie do 50%
W odróżnieniu od depresji reaktywnej, która jest wynikiem trudnego wydarzenia w życiu, depresja endogenna nie ma wyraźnych przyczyn. To choroba wymagająca leczenia, która sama nie przyjdzie, a nie leczona może doprowadzić do śmierci chorego. Jeśli chcemy pomóc bliskim w radzeniu sobie z chorobą nie możemy więc udzielać porad typu weź się w garść. Pomocne jest wsparcie, zachęcanie do podjęcia terapii i bycie z chorym mimo tego że jest trudny w kontakcie. Opuszczenie go jeszcze mocniej pogłębi depresję.